انهدام صنایع مادر میهن، نگاهی به انهدام کارخانه هپکو اراک
 |
| کارخانه هپکو اراک |
شرکت هپکو اراک اولین و بزرگترین کارخانه تولیدکننده ماشینآلات
سنگین راهسازی در ایران و خاورمیانه بود. این شرکت در سال ۱۳۵۳ با سرمایهگذاری بخش خصوصی و با هدف
تولید ماشینآلات راهسازی(گریدر، لودر، غلتک و...) تأسیس گردید. علاوه بر
تولید ماشینآلات راهسازی، این شرکت در تولید انواع ماشینآلات کشاورزی و معدنی
نقش تعیینکنندهای به عهده داشت. اولین تولیدات این شرکت با همکاری شرکتهای بینالمللی
در حوزه تولید و مونتاژ ماشینآلات صنعتی در سال ۱۳۵۴ به بهرهبرداری رسید.
شرکت هپکو که بهدلیل
بهرهگیری از پیشرفتهترین سیستمهای نرمافزاری مهندسی، برنامهریزی، تولید و
خدمات پس از فروش توان تولید بیش از ۳۰۰۰دستگاه در سال را دارا بود، بعد از
سرقت انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران توسط خمینی، این مجتمع صنعتی هم مانند اکثر مراکز تولیدی و اقتصادی مهم
دیگر به بهانه دولتی شدن تحت پوشش ارگانهای چپاولگر سپاه و مهرههای سرسپرده نظام
فاسد آخوندی قرار گرفت. اما این جابهجایی همانند سایر شرکتها و صنایع مادر میهن بهدلیل غارت و چپاول
باندهای فاسد و تبهکار آخوندی و بیلیاقتی و بیکفایتی مدیران در اداره
امور مؤسسات اقتصادی و تولیدی، سرانجامی جز غارت و ورشکستگی برای این شرکت بههمراه نداشت.
آغاز انحطاط
آغاز انحطاط شرکت
هپکو اراک که در خاورمیانه بدیل و مانندی نداشت به شروع جنگ ضدمیهنی خمینی با عراق
برمیگردد. زمانی که تولیدات این کارخانه هم مانند تمامی کارخانهها و صنایع ملی
توسط دولت تماماً در راستای جنگ ضدمیهنی بکار گرفته شد. تداوم و استمرار سیاستهای
خانمانسوز و غارتگرانه حکومتی در پایان جنگ تا آنجا ادامه یافت که سرانجام این
شرکت که یکی از فعالترین مجموعههای صنعتی ایران بود به شرکتی زیانده تبدیل شد و
در سال ۱۳۸۵ به بخش خصوصی
واگذار گردید. نتیجه این واگذاری که همچون سایر موارد از پیش قابل پیشبینی بود
به آنجا ختم شد که کارخانه هپکو که از جمله معروفترین برندهای کشور بهشمار میآمد
بهصورت کامل تعطیل شد.
اعترافات حکومتی
رسانههای حکومتی
در توضیح این واگذاری تماماً غارتگرانه که یکسال بعد از آن منجر به تعطیلی کامل
کارخانه هپکو شد اینگونه اعتراف میکنند:
روزنامه حکومتی
مردم سالاری اول خرداد ۹۷ نوشت:
«سهامدار هپکو یک سال پس از عهدهدار
شدن مسئولیت، بیش از ۲۸۰میلیارد تومان
ماشینآلاتی را که قبلاً در کارخانه ساخته شده بود به فروش رساند و از همان سال ۱۳۸۷ روند تولید ماشینآلات راهسازی هپکو
کاهش یافت. وضعیت تا به آنجا پیش رفت که در سال ۱۳۹۱ تولید کارخانه کاملاً متوقف شد و
شرکت به جوشکاری در برجهای تهران روی آورد. سهامدار همچنین یک سال بعد تمامی سهام
شرکت را به نام خود سند زد».
از سوی دیگر با
این بهاصطلاح واگذاری، کشمکش در میان باندهای غارتگر رژیم تا آنجا بالا گرفت که
این واگذاری به یک رسوایی بزرگ دیگر برای دیکتاتوری غارت و چپاول تبدیل شد.
سایت حکومتی پاسدار رضایی موسوم به تابناک ۱۱مهر ۹۶ در
توضیح ابعاد عظیم و بیسابقه یین غارتگری که با هیچ شاخص و معیار متعارفی در
تاریخ میهن ما قابل تبیین نبوده و نیست، در مطلبی با عنوان «واگذاری هپکو فقط با ۱۰میلیون تومان» نوشت:
«شرکت
هپکو بر اساس شاخصهای اهلیت مالی و اهلیت تخصصی واگذار نشده است. این شرکت به فردی
واگذار شده که بدهی بانکی، مالیاتی و تأمین اجتماعی داشته و ممنوعالخروج بوده
است. طبق گزارش کمیسیون هپکو تنها با ۱۰میلیون
تومان و بدون تضمین بانکی واگذار شده است. در ابتدای واگذاری، فرد خریدار تلاش
کرده با فروش اموال مازاد کارخانه، بدهی دولت را پرداخت کند که این اقدام تخلف است».
این منبع در توضیح این واگذاری ننگین و غارتگرانه اضافه
میکند:
«فقط
برند هپکو میلیاردها تومان قیمت دارد. طبق قرارداد شرکت هپکو باید با مبلغ ۳۰۰میلیارد تومان و ضمانتنامه بانکی ۱۵۰میلیارد تومانی واگذار میشد در حالی که خریدار هپکو
فقط با ۱۰میلیون تومان صاحب بزرگترین کارخانه تولید ماشینآلات
خاورمیانه شده بود».
No comments:
Post a Comment